Vorige maand lag ik op een avond in bad en besloot ik dat ik mezelf voor de resterende drie maanden van het jaar iedere maand een moment cadeau zou doen. Gewoon, even tijd voor mezelf. Ik reserveerde een 100% selfcare avond met cacao, een dansavond én een verrassingsavond.
Gisteren was het tijd voor de selfcare avond met cacao. Een heerlijke avond bij een lieve oud-bekende. Na het kopje cacao was er ruimte om te delen. Over problemen met zichtbaarheid, relatieproblemen en rouw. Stuk voor stuk thema's die raken en soms best zwaar kunnen zijn.Ik was als laatste aan de beurt en voelde me opeens een beetje ongemakkelijk. Niet over het delen op zich, daar heb ik geen problemen mee. Nee, het ongemakkelijke zat hem in het feit dat mijn leven op dit moment eigenlijk best wel prima is.
Het voelde bijna alsof ik daarmee geen recht deed aan de verhalen van de anderen. Wetende dat ik zelf ook best een paar intense jaren achter de rug heb en dat er nog steeds genoeg is waar ik mee bezig ben en gebeurt, voelde het toch gek om hardop uit te spreken dat het goed met me gaat.
Ook dat deelde ik.
En toen kreeg ik een ogenschijnlijk simpele, maar best confronterende vraag: Gun jij jezelf eigenlijk wel een mooi leven?
Poeh...
Ik gun iedereen een mooi leven. Een leven met ontwikkeling, ongemak, plezier, emotie, rode ogen van het huilen en buikpijn van het lachen. Absoluut!
Maar door die ogenschijnlijk simpele vraag merkte ik iets bij mezelf. Als het allemaal best wel lekker loopt, ontstaat er ergens een soort wantrouwen. Alsof ik erop moet wachten tot er weer iets gebeurt. Alsof het niet vanzelfsprekend kan zijn dat het gewoon goed gaat. Zack! Daar waren ze weer. Oude patronen van doemdenken, overdenken en de hele wereld geluk gunnen, behalve mezelf.
Vandaag sprak ik hier ook over met een patiënte in de praktijk. Toen ik bovenstaand verhaal vertelde, schoot ze vol. Het gaf herkenning. We hadden vervolgens een mooi gesprek over dit thema. (Wat heb ik toch een heerlijke baan!) We spraken af om voortaan wat milder voor onszelf te zijn. Om onszelf alvast een klein stukje van die mooie wereld te gunnen. Niet pas als alles af is, opgelost is of helemaal op zijn plek valt. Maar juist ook nu.
Op weg naar die wereld die we anderen zo gemakkelijk gunnen. 😉
En jij? Durf jij jezelf te gunnen wat je een ander zo van harte gunt?
Reactie plaatsen
Reacties