In ons huis hangt een songtekst aan de muur van een Kölsche band. Nou ja, míjn favoriete Kölsche band 😉. Het is inmiddels al de tweede gang waar deze tekst een plekje aan de muur heeft gekregen. Omdat hij me raakt. Omdat er zoveel waarheid in zit. En omdat mijn lief, toen hij eenmaal het Kölsche dialect had ontcijferd, degene was die zei dat deze tekst weer een plekje in ons huis verdiende.
Zo geschiedde…
Loss mer hück laut sin, vielleich es morje alles still
Zick kannste dir nit kaufe, för kei Jeld, ejal wie vill
Kumm, mer sammele Stäänstunde, die uns keiner nemme kann
Dis Naach es noch lang
Heb je ’m uitgevogeld? 😉
Gisteren waren we bij een ander concert en daar kwam een soortgelijke tekst voorbij. Eentje die me opnieuw aan het denken zette. De afgelopen weken worden we weer eens extra geconfronteerd met hoe kort en vergankelijk het leven eigenlijk is. Hoe het zomaar, van het ene op het andere moment, anders kan of zelfs voorbij kan zijn.
Juist op zulke momenten kunnen liedteksten ineens veel dieper binnenkomen. Alsof je ze voor het eerst écht hoort. Alsof woorden die je misschien al honderd keer hebt meegezongen, opeens precies vertellen wat je voelt. Gek genoeg lijkt dat besef ook weer snel naar de achtergrond te verdwijnen. Want voor je het weet, maak je je weer druk om een volle wasmand, een printer die niet werkt of iemand die bij het stoplicht nét iets te lang wacht met optrekken. Herkenbaar? Ik denk dat we ons er allemaal weleens schuldig aan maken.
We hebben allemaal, op onze eigen manier, te maken gekregen met de vergankelijkheid van het leven. Misschien heel dichtbij, misschien wat meer op afstand. En waarschijnlijk herken je daarom ook wel wat ik bedoel: dat een gebeurtenis je ineens met beide benen op de grond zet, maar dat het dagelijkse leven je daarna toch weer moeiteloos opslokt.
En toch… Ik denk niet dat al die liedjes over genieten van het leven, herinneringen maken en vooral niet te veel piekeren zomaar geschreven zijn. Er zit blijkbaar iets in ons wat steeds opnieuw herinnerd wil worden aan wat er écht toe doet.
Denk maar eens aan die ene van onze Limburgse Sjef. Je weet wel… die zit nú waarschijnlijk in je hoofd 😉! Of aan het iconische nummer The Nights van Avicii, met die woorden:
“One day you'll leave this world behind, so live a life you will remember.”
En natuurlijk mag ook Three Little Birds van Bob Marley niet ontbreken. Of Don't Worry, Be Happy en Don't Stop Me Now. Van die nummers die je bijna automatisch meezingt of neuriet, maar die ondertussen misschien wel een veel diepere boodschap met zich meedragen. Geniet. Leef. Maak herinneringen. Laat je niet gek maken door alles wat moet, hoort of misschien wel helemaal niet zo belangrijk is.
Klinkt simpel, toch?
Maar waarom is het dan soms zo verdomd lastig om dat ook echt te doen? Waarom kunnen we na een ingrijpende gebeurtenis ineens zo helder voelen wat belangrijk is, om vervolgens een tijdje later weer helemaal op te gaan in de waan van de dag?
Misschien omdat het leven nu eenmaal niet alleen maar genieten is. En gelukkig maar, denk ik soms. Want zonder donker geen licht. Zonder verdriet misschien ook minder besef van geluk. Alles mag er zijn. De mooie momenten, de moeilijke momenten en alles daartussenin. We hoeven niet altijd maar blij te zijn. We hoeven verdriet niet weg te lachen en we hoeven ook niet van ieder moment iets bijzonders te maken. Genieten betekent voor mij niet dat alles leuk moet zijn. Het betekent misschien juist dat je het leven mag ervaren zoals het komt. Met alles wat daarbij hoort.
En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat het misschien helemaal niet zo erg is dat we dat besef soms weer even kwijtraken. Dat we na een heftige periode toch weer opgaan in de dagelijkse dingen. We zijn tenslotte mensen. We leven, we voelen, we vergeten en we worden opnieuw herinnerd.
Misschien is dát wel precies de bedoeling. Dat we niet voortdurend hoeven stil te staan bij hoe vergankelijk alles is, maar dat we onszelf af en toe weer even wakker laten schudden. Door een liedje, een gesprek, een herinnering of een gebeurtenis die ons raakt. Om vervolgens met iets meer bewustzijn verder te gaan.
Iets zachter voor onszelf. Iets milder voor de ander. En misschien ook iets minder druk met alles wat eigenlijk niet zo belangrijk is.
Want die volle wasmand? Die loopt niet weg. Die printer doet het morgen waarschijnlijk nog steeds niet. En diegene voor je bij het stoplicht… tja, misschien heeft die ook gewoon een minder fijne dag of net iets verdrietigs te horen gekregen.
Het leven hoeft niet groots of perfect te zijn om waardevol te voelen. Soms zit het juist in de kleine dingen die we zo gemakkelijk over het hoofd zien. Een avond met je lief, een goed gesprek, een liedje dat precies op het juiste moment binnenkomt. Samen lachen om iets onbenulligs. Of gewoon even niets hoeven.
Dus misschien is het goed om af en toe wat vaker stil te staan bij die vraag: waar wil ik later met een glimlach aan terugdenken?
Niet om daar vervolgens nóg een to-do van te maken 😉. Wel om jezelf eraan te herinneren dat het leven niet alleen bestaat uit wat er allemaal nog moet. Dat je niet hoeft te wachten tot alles af is, tot je meer tijd hebt of tot het perfecte moment zich aandient. Voor je het weet, is vandaag alweer gisteren.
En misschien is dat wel wat die 1000-en liedjes ons proberen te vertellen. Niet dat we iedere dag uitbundig moeten genieten, maar dat we het leven niet ongemerkt aan ons voorbij moeten laten gaan. Dus zet dat liedje nog maar eens op. Zing mee, dans een beetje onhandig door de woonkamer of sla je armen om iemand heen die je lief is.
Verzamel mooie momenten. Wees zacht voor jezelf. En vergeet niet om af en toe gewoon te leven, midden in alles wat nog moet.
Want wie weet is juist dit moment er eentje waar je later met een glimlach aan terugdenkt ❤️.
Reactie plaatsen
Reacties